żywotność religijna, fr. la vitalité religieuse, termin wprowadzony do socjologii religii przez G. Le Brasa w związku z badaniami nad religijnością we Francji; używany niekiedy zamiennie z takimi terminami jak: żywotność kośc., żywotność chrześc., energia chrześc., żywotność społ.; najczęściej odnoszony do badania praktyk rel., stosowany również w odniesieniu do pozostałych parametrów religijności (wiara, moralność rel.). Według przyjętych przez Le Brasa założeń metodol., badania nad ż.r. należy rozpocząć od psychologii jednostki, by dojść do określenia zachowań rel. wielkich grup społecznych. Ż.r. (lub żywotność religijności) można rozumieć bardziej socjologicznie, jako więź z Kościołem, przywiązanie do zbiorowych aktów kultu i tradycji, lub bardziej psychologicznie, jako osobiste zaangażowanie się jednostki w sprawy wiary. Pełna ż.r. (żywotność wiary i cnót) rzadko objawia się w masie, częściej w elicie, czasem jest cechą przywódcy duchowego. Socjologowie belgijscy L. Dingemans i J. Rémy, omawiając kryteria żywotności katolicyzmu, odnieśli je do globalnych wyznań wiary, praktyk rel., mentalności rel. (przekonania, wiedza i postawy rel.) oraz do życia moralnego katolików. Zaznaczyli przy tym, że ż.r. w swej najgłębszej treści nie podlega bezpośredniej percepcji i wymyka się regułom obserwacji zewnętrznej. W badaniach empirycznych nad ż.r. szuka się odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu ludzie realizują w swoim życiu nakazy religii i Kościoła, w jakim stopniu swoje cele i dążenia życiowe identyfikują z celami i oczekiwaniami Kościoła, do którego należą, w jakim stopniu ich postawy i zachowania rel. są zgodne z oficjalnym modelem religijności obowiązującym w danej społeczności kośc. (żywotność wiary, praktyk i moralności). W Polsce badania nad ż.r. katolików zainicjował W. Piwowarski w poł. lat 60. XX w. w pd. Warmii.
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: pieluszki pampers - woda mineralna