Zasadnicze znaczenie miało dla niego pojęcie wolności, która urzeczywistniona jest w judaizmie, a której zaprzeczeniem jest pogaństwo. Judaizm nie ma charakteru misyjnego, a jedynie daje świadectwo właściwej religii, natomiast Jezus chciał przenieść dokonania judaizmu na świat pogański. Błędem była natomiast dla Hirscha nauka św. Pawła. Dopiero porzuciwszy Pawła, chrześcijaństwo stanie się w istocie tożsame z judaizmem. Nachman Krochmal (1785-1840), przedstawiciel żyd. oświecenia (haskala) w Galicji, był autorem dzieła More newuchei ha-zeman ['przewodnik błądzących naszych czasów'] (wyd. pośmiertnie 1851), pozostającego pod silnym wpływem niem. idealizmu. Świat jest wg Krochmala manifestacją czy dziełem Boga (ducha absolutnego), stworzonym w wyniku Bożej kontrakcji. Wszystkie religie są religiami ducha, jednakże judaizm jest religią ducha absolutnego; inne religie natomiast świadome są cząstkowych sił duchowych. Krochmal zaproponował też specyficzną historiozofię. Każdy naród rozwija się, przechodzi okres dojrzewania, a potem upada, a bogowie, w których wierzy, to w istocie duchowa zasada kształtująca kulturę danego narodu. Podupadający naród ustępuje miejsca następnemu. Jedynie Żydzi pozostający w specjalnym stosunku do ducha absolutnego są wiecznym, wiecznie odnawiającym się narodem, który przechodzi ów cykl, lecz następnie podejmuje go od nowa, i tak w nieskończoność. Solomon Ludwig Steinheim (1789-1866) był natomiast wrogiem idealistycznej racjonalizacji judaizmu, choć jeśli idzie o treść, doszedł do podobnych wniosków, co Formstecher i Hirsch. W swym gł. dziele Offenbarung nach dem Lehrbegriff der Synagoge bronił tezy, że objawienie jest jedynym źródłem prawdy rel., ta bowiem przekracza porządek rozumowy. Rozum potrafi jedynie potwierdzić, że objawienie przekracza możliwe wyniki rozumowania, a następnie ustąpić miejsca objawieniu. Wolny Bóg judaizmu, religii objawionej, radykalnie różnej od pogańsko-filoz. religii naturalnej, stwarza świat z nicości. Creatio ex nihilo jest naczelną zasadą objawienia, wykraczającą poza to, do czego mógłby dojść rozum. Moritz Lazarus (1824-1903), psycholog i filozof, wykładający w Bernie i w Berlinie, był autorem dzieła Die Ethik des Judentums (t. 1 1898, t. 2 1911), pozostającym pod wpływem etyki Kantowskiej, interpretowanej jednak w psychologistycznym duchu: etyka oparta jest na psychicznym poczuciu obowiązku. Judaizm wg Lazarusa jest w swej istocie etyką rel., nakazaną przez Boga, zarazem jednak także Bóg podlega normom moralnym. Pewne zasady są słuszne i dlatego nakazuje je Bóg, a nie dlatego są słuszne, że Bóg je nakazał, co ma chronić judaizm przed zarzutem heteronomii. Ostatecznym ideałem, celem żyd. etyki była dla Lazarusa świętość.
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: angielski online - dzieci