Zawarta w tym dziele apologia judaizmu i atak na arystotelizm przedstawione są w formie dialogu żyd. mędrca z królem Chazarów, który po wysłuchaniu przedstawiciela arystotelizmu, chrześcijaństwa i islamu wzywa przedstawiciela judaizmu i pod jego wpływem decyduje się przejść na religię żydowską. Halewiego nie interesował Bóg filozofów jako pewien najwyższy byt dany rozumowym spekulacjom, lecz Bóg objawiający się w Torze i przeżywany w rzeczywistym życiu wiernego i wspólnoty. Co prawda pod imieniem Elohim Bóg może być przedmiotem rozumowej spekulacji i można dowieść jego istnienia, JHWH, prawdziwy Bóg objawienia, nie jest jednak dany rozumowi. Objawienie nie przeczy rozumowi, jednakże roszczenia filozofów są wątpliwe i ograniczone. Nie sposób np. rozstrzygnąć rozumowo, czy świat jest stworzony czy wieczny, podczas gdy objawienie daje pewność, której rozum zaoferować nie jest w stanie. Prawdziwość religii żyd. nie opiera się więc na rozumie, lecz na prawdziwości hist. objawienia na Synaju, którego świadkiem był cały naród żydowski. Właściwym sposobem oddawania czci Bogu i zbliżenia się do niego nie jest filozofia, lecz życie zgodne z objawionymi nakazami. Choć Halewi przyjmował mutazylickie rozróżnienie na nakazy rozumowe i tradycyjne, te drugie, oparte na objawieniu, mają znaczenie decydujące. Halewi przedstawił też antyfiloz. koncepcję profetyzmu jako unikalnego, ponadrozumowego daru. Tylko Żydzi obdarzeni są mocami profetycznymi, prorokowanie możliwe jest jednak tylko w Ziemi Świętej (ewentualnie musi jej dotyczyć). Wskazując głębokie rel. znaczenie języka hebrajskiego i Ziemi Świętej, Halewi udał się pod koniec życia z Hiszpanii, gdzie mieszkał, do Egiptu, by stamtąd dostać się do Palestyny; najprawdopodobniej tam jednak nie dotarł.
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: -