Wykazał, że Arystotelesowska argumentacja na rzecz wieczności świata nie jest konkluzywna, jednakże teza, że świat jest stworzony, też nie może być ostatecznie udowodniona. Ze względu na pewne log. trudności tezy o wieczności świata, a przede wszystkim na fundamentalne znaczenie, jakie wiara w creatio ex nihilo ma dla żyd. Prawa, Majmonides przyjął jednak, że świat jest stworzony z nicości. W Przewodniku rozważane są też m.in. takie kwestie jak istota proroctwa, problem opatrzności i natura przykazań. Proroctwo jest zdaniem Majmonidesa darem naturalnym (kontaktem z Intelektem Czynnym) i wiąże się ze szczególnie rozwiniętym rozumem, ale także wyobraźnią. Prorok jest bowiem nie tylko mędrcem, ale także nauczycielem bądź obrońcą zasad, który musi umieć trafić do wyobraźni mas. Odrzucił mutazylicki podział przykazań na racjonalne i tradycyjne. Jego zdaniem, przykazania także tradycyjne nie są bowiem arbitralne. Wszystkie przykazania Tory mają swoje źródło w mądrości Boga. Ogólnie istnieją 2 cele całej Tory: "dobrobyt duszy" (żywienie właściwych przekonań) oraz "dobrobyt ciała" (właściwe życie moralne, regulowane przez zapisy prawne). Przewodnik wywarł olbrzymi wpływ na całą późniejszą f.ż., a także filozofię chrześc., w tym na Tomasza z Akwinu. Majmonides sformułował też 13 artykułów wiary, które każdy wyznawca judaizmu powinien przyjąć. Istotne znaczenie ma też interpretacja, jakiej poddał ideę mesjańską. Rozumiał ją całkowicie antyapokaliptycznie, w duchu czysto politycznym. Mesjasz będzie człowiekiem z rodu Dawida, który odbuduje państwo żydowskie. Zmarli powstaną, a potem znowu umrą. Natomiast w świecie przyszłym przetrwają umysły, które będą kontemplować Boga. Od XIII stulecia f.ż. zaczęła rozwijać się przede wszystkim w ramach świata chrześc. i odtąd powstawała po hebrajsku, a nie po arabsku. W tym okresie rozgorzał zażarty spór zwolenników i interpretatorów Majmonidesa z jego bardziej ortodoksyjnymi przeciwnikami, wrogimi "arystotelizacji" judaizmu. Dodatkowo też żyd. arystotelizm wzbogacił się w tym okresie o wpływy Ibn Ruszda, którego jedni akceptowali, inni zaś odrzucali. Spośród XIII-wiecznych myślicieli warto wspomnieć Hilela Ben Samuela (ok. 1220-ok. 1295), który był jednym z pierwszych żyd. filozofów we Włoszech. Przełożył z łaciny na hebrajski neoplatońskie dzieło Liber de causis, sam zaś napisał Tagmulei ha-nefesz ['odpłata duszy']. W toczących się wówczas kontrowersjach żarliwie bronił Majmonidesa. Hilel był zagorzałym przeciwnikiem awerroistycznej nauki negującej indywidualny charakter nieśmiertelności duszy, a na poparcie swojego stanowiska przywoływał argumenty zapożyczone od Tomasza z Akwinu. Zwolennikiem awerroizmu był natomiast Izaak Albalag, żyjący w 2. poł. XIII w., prawdopodobnie w Katalonii. Zachował się jego hebrajski przekład dzieła Al-Ghazalego wraz z obszernymi komentarzami. Przyjmował wieczność świata i awerroistyczną koncepcję podwójnej prawdy, przeciwstawiał się więc Majmonidesowi i Ibn Sinie.
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: -