Stworzenie świata było wg niego aktem Bożej miłości, dzięki któremu potencjalnie istniejące wcześniej materia i forma zostały zaktualizowane i powiązane ze sobą. Istnieją 2 odmiany materii: materia czysta i szumowina, oraz 2 odmiany formy: zamknięta i otwarta. Forma zamknięta nie łączy się z materią i tworzy byty wyższe (anioły i dusze). Światło z formy zamkniętej pada na formę otwartą, a wówczas ta łączy się z materią. W połączeniu z materią czystą tworzy ciała niebieskie, w połączeniu z szumowiną materialną 4 żywioły. Człowiek, najwyższe ze stworzeń w cielesnym świecie, może osiągnąć szczęście wieczne dzięki mądrości i dobrym uczynkom nakazanym przez żyd. prawo. W Rozmyślaniach duszy Bar Chijja podzielił pośmiertne losy ludzi w zależności od tego, czy byli mądrzy i cnotliwi (ci wstąpią do świata wyższego), mądrzy i źli (ich dusze wzniosą się jedynie do sfery podsłonecznej i tam będą palone światłem słońca), głupi i cnotliwi (ich dusze będą wcielać się ponownie, aż osiągną mądrość), czy też głupi i źli (ci zginą wraz z ciałem). Jednakże w Zwoju objawiającego zaprzeczył doktrynie transmigracji dusz. Josef Ibn Cadik (zm. 1149) działał w Kordowie, gdzie był sędzią w sądzie rabinackim. Był poetą i filozofem pozostającym pod wpływem neoplatonizmu i kalamu, a jego dzieła cieszyły się znacznym poważaniem u współczesnych i potomnych. Zachował się tylko hebrajski przekład jego napisanego po arabsku dzieła Sefer ha-olam ha-katan ['księga mikrokosmosu']. W ontologii Ibn Cadik poszedł za Gabirolem. Dualizm materii i formy obowiązuje więc jego zdaniem zarówno w sferze cielesnej, jak i duchowej. W koncepcji człowieka trzymał się w znacznym stopniu wątków neoplatońskich. Ostateczną szczęśliwość osiąga się dzięki poznaniu Boga i wykonywaniu jego woli. Do poznania Boga prowadzi samopoznanie, człowiek bowiem jest mikrokosmosem. Może dążyć do poznania i moralnego udoskonalenia, ponieważ obdarzony jest duszą rozumną i wolną wolą. Cnotliwość jest jednak ściśle powiązana z wiedzą. Bóg stworzył świat z nicości, a jego istota (tożsama z jego wolą) jest niepoznawalna. O ile atrybuty Boga pojmujemy jako opis jego istoty, należy pojmować je negatywnie (np. mądrość jako odmówienie cechy niewiedzy). Można też je jednak traktować jako pozytywny opis jego działania, a wówczas Bóg traktowany jest też jako wzór dla postępowania człowieka. Abraham Ibn Ezra (ok. 1089-1164), który działał w Hiszpanii, lecz podróżował także po innych krajach Europy, był gramatykiem, matematykiem, astronomem i autorem komentarzy do Tory. W swoich poglądach metafiz. pozostawał pod silnym wpływem neoplatonizmu i Ibn Gabirola. Przyjmował, że także substancje duchowe złożone są z materii i formy, a jego poglądy na stworzenie niekonsekwentnie łączą mocno panteizujący, neoplatoński emanacjonizm z opisem platońskim (preegzystencja nie uformowanej materii). Jego nowatorskie poglądy na Pismo znane były B. Spinozie, który odwołał się do nich w Traktacie teologiczno-politycznym. Jehuda Halewi (przed 1075-1141) był obok Ibn Gabirola najwybitniejszym średniow. poetą hebrajskim, a także autorem niezmiernie popularnego dzieła napisanego po arabsku Kitab al-hudżdża wa- al-dalil fi nasr al-din al-dhalil ['księga argumentacji i dowodu w obronie wzgardzonej wiary'], znanego raczej pod hebrajskim tytułem Sefer ha-kozari ['księga chazarska'].
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: noclegi istebna - sklep z zabawkami wrocław