Życie wieczne. Religie odnoszą się z szacunkiem do ż. Cenią je, otaczają opieką i uczą o jego trwałości, dlatego wyrażają opinię, że śmierć nie jest kresem ż., ale jedynie zmianą dotychczasowego miejsca i stanu. Religie dają swoim wyznawcom pewność, że bezsens śmierci może zostać przezwyciężony dzięki wierze w ż. pozagrobowe. Potwierdza to ogromna liczba symboli, mitów, rytuałów, rozwiązań ikonograficznych, jakie znane są historykowi religii. Człowiek wyobraża sobie ż. wieczne na 3 sposoby: nieśmiertelność, reinkarnacja, zmartwychwstanie. Wiara w trwałość ż. (nieśmiertelność) zakłada istnienie w człowieku jakiegoś pierwiastka duchowego: duszy lub ducha. Pierwiastek ten może zostać w jakiś sposób naruszony przez śmierć, ale umrzeć nie może, bo jest niezależny od śmiertelnego ciała, dlatego zmarli żyją nadal i nie podlegają całkowitemu unicestwieniu. Druga koncepcja ż. wiecznego związana jest z wiarą w reinkarnację. Zgodnie z nią zmarli wracają do obecnego świata, by wieść nowe ż. Nowe ż. po śmierci zaczyna się na nowo w takich samych warunkach jak poprzednie. Można więc uważać, że ż. obecne nie przybiera nigdy swej ostatecznej postaci i że jest ono nośnikiem wieczności w tym sensie, że ożywia je energia, która je bezustannie odnawia. Trzeci sposób rozumienia ż. wiecznego, jakim jest zmartwychwstanie, zaproponowała Biblia. Ż. wieczne otrzymuje w niej postać oryginalną, ponieważ traktuje się je nie tylko jako coś opartego wyłącznie na pierwiastku duchowym, lecz zawierającego w sobie również element cielesny. Zgodnie z wyobrażeniem o zmartwychwstaniu, ż. wieczne to nie tylko ż. duszy, lecz także istnienie cielesne. Niemniej ciało po zmartwychwstaniu nie jest zwykłym ciałem, z jakim spotykamy się w obecnym ż. Należy ono do innej kategorii i nazywa się "ciałem duchowym", o czym mówi św. Paweł (1 Kor 15). Powstaje ono z połączenia ducha ludzkiego i boskiej energii zmartwychwstania, co nastąpi na końcu czasów. Tymczasem teraz zarówno w ż. doczesnym żywych, jak i w tajemniczym istnieniu zmarłych, trwają przygotowania do realizacji tego wydarzenia, co dokonuje się na zasadzie "pierwszych darów" lub "pierwocin" (Rz 8,23). Taka koncepcja ż. wiecznego przekracza zwykłą wiarę w nieśmiertelność duszy, ponieważ mówi ona o ciele odnowionym, które odróżnia się od ciała powtórzonego, w ostateczności unicestwionego, o którym mówi się w koncepcji reinkarnacji.
Lista hasel:
Sredniowiecze:
Okres nowozytni czesc:
Nasi przyjaciele oraz parnetrzy: salon fryzjerski kielce - sadzonki, byliny , trawy